Dziesięć ciał. Jedna ocalała. Zero podejrzanych.

W mazurskim Wyraju, sielankowym kurorcie z pocztówki, ktoś w krwawym rytuale morduje rodzinę Piastowskich – miliarderów, których fortuny i sekrety od lat oplatają elity kraju. Dzieci, kobiety, mężczyźni – w mękach giną wszyscy poza jedną wnuczką, nastolatką, która po masakrze zapada w katatonię. Do miasteczka przybywa zespół CBŚ pod dowództwem Eryka Dragana, byłego żołnierza, dziś śledczego, który wie, że zło nie jest legendą z ludowych opowieści. Ono ma twarz. A on już kiedyś ją widział. Dawno temu. W miejscu, którego nie chce pamiętać. W życiu, którego nie potrafi zostawić.

Z pozoru wszystko wygląda jak napad – ślady po włamaniu, otwarty sejf, skradzione pieniądze. Ale Dragan i jego ludzie szybko odkrywają, że to tylko fasada. W tej sprawie nie ma przypadków – są znaki, symbole i rytuały, które prowadzą w stronę czegoś, co nie powinno istnieć. Ale nie tylko mordercy mają coś do ukrycia. Każdy z funkcjonariuszy dźwiga własne grzechy: zbrodnie popełnione w imię dobra, winy, których nie da się odpokutować, kłamstwa zaszyte pod mundurem. Strzegą prawa, ale to samo prawo w każdej chwili może stać się ich największym wrogiem.

Dragana dręczą wspomnienia z misji, w której zetknął się ze złem tak czystym, że zostawiło w jego duszy wciąż gorejącą ranę. Zło, od którego nie sposób uciec. Można tylko nauczyć się z nim żyć. Teraz, w malowniczym krajobrazie pełnym zieleni lasów i błękitu jeziora, znów czuje jego oddech. Coś się budzi. Coś, co pamięta czasy sprzed królów i kościołów – czasy krwawych ofiar, pieśni o bohaterach i przysiąg składanych bogom, którzy nigdy naprawdę nie odeszli. Wszelkie ślady prowadzą do tajemniczej wyspy pośrodku jeziora, do ruin starszych niż słowiaństwo, o których mieszkańcy mówią tylko szeptem. Tam, gdzie przed wiekami, za czasów pierwszych Piastów, ogień i krew wykuły imię bohatera, którego czyny niosą się echem przez milenium.

I wtedy nadchodzi Noc Kupały – święto ognia, wody i namiętności. Powietrze gęstnieje od dymu, potu, pożądania i zaklęć szeptanych w językach, które od dawna powinny być martwe. Nadchodzi czas, gdy dawne legendy przestają być legendami – zaczynają oddychać. I zabijać.

W centrum tego wszystkiego stoi Dragan – śledczy, żołnierz, grzesznik. Łowca morderców, który coraz bardziej przypomina jednego z nich.

„Dragan: Noc Kupały” to thriller, który rozrywa granicę między wiarą a obłędem, między śledztwem a egzorcyzmem. Opowieść o świecie, w którym bogowie wciąż żyją – i pamiętają dokładnie, kto jest im dłużny ofiarę.

W Amocco każde imperium rodzi się na stosach trupów i pośród wrzasku niewolników, a bogowie nie są jedynie szeptami odbijającymi się od świątynnych ścian. Żyją. Walczą. I grają losami tych, którzy ich kochają, oraz tych, którzy ich nienawidzą. Nie dla zabawy — by przetrwać. Królowie toczą niekończące się wojny o nienależną im władzę, każdy sojusz jest kruchy jak wiosenny lód, a zdrada czai się nawet w cieniu przyjaciela.

Na polach bitew sieje spustoszenie Amocco – boski szał, dar i przekleństwo w jednym. Naznaczeni płoną w ogniu nieśmiertelności, ich ciała stapiają się z niezniszczalnym monyxem, a za plecami wyrasta Terriba – bestia z wrzącej lawy i gniewu bogów, zdolna jednym ciosem przełamać armię. Tylko nieliczni potrafią unieść ten ciężar, a każde naznaczenie zostawia w ich umysłach gorejącą ranę, której nie zagoi żaden czas.

W cieniu imperiów rozgrywają się losy tych, o których kronikarze milczą — rozumnych i potworów, zmieniających bieg świata, nawet jeśli nikt nie pamięta ich imion. Wyborowiec, elitarny legionista, potrafi jednym pociągnięciem za spust kuszoletu rozpętać wojnę. Zmiennoskóry, złodziej o tysiącu twarzy, może stać się każdym, lecz nie potrafi być sobą. Żołnierz złociaków — tchórz, niewolnik i uciekinier — którego odwaga nie rodzi się z siły do walki, lecz z siły, by trwać wbrew wszystkiemu. Elfi egzekutor, uwięziony w obroży zniewolenia, walczy w szeregach wroga, zabijając swoich. I wreszcie kontraktowiec — skrytobójca, przed którym możesz uciekać, ale tylko umrzesz zmęczony.

Nad ziemią unoszą się Wiatrowce — powietrzne olbrzymy, które toczą bitwy w przestworzach z rojami ziejących ogniem hexów, skrzydlatych bestii dosiadanych przez rozumnych. W dżunglach rebelianci z Gnomcongu walczą o przetrwanie w wojnie, której nie mogą wygrać, ale też nie mogą sobie pozwolić, by ją przegrać. Daleko na południu gladiatorzy zabijają się ku uciesze tłuszczy, planując bunt, który zamieni widowisko w rzeź — tym razem dla ich panów. Na arenach krew miesza się z piaskiem, w pałacach wino z trucizną, a na morzach hexowce — okręty wielkości zamków — ścierają się z flotami galearusów pod sztandarami, które jeszcze wczoraj należały do wroga. I są jeszcze kuźnie świtu — zbudowane u zarania dziejów przez tajemniczych przybyszy z gwiazd, gdzie powstają ostrza, o których mocy nie śnili nawet bogowie.

„Amocco: Cokolwiek się stanie, się stanie” to monumentalne fantasy o władzy, zemście, nadziei i zwycięstwie, które potrafi kosztować więcej niż porażka. To opowieść o wolności i niewolnictwie, o zdradzie, lojalności i gniewie, który nie zna granic czasu. Gladiatorzy sprzedani za garść złota, pretoriusi rozdarci między honorem a rozkazem, piraci walczący o każdy łyk powietrza, królowie śniący o potędze większej niż ta należna bogom, czarodzieje, którzy dawno przestali odróżniać magię od szaleństwa – wszyscy są częścią tej samej gry. Każdy z nich niesie własne brzemię i każdy wie, że bogowie nie śpią. Wkrótce znów rzucą kości.

A gdzieś pośród tego chaosu budzi się coś, czego nawet bogowie się lękają.